In het hart van het landgoed Den Treek staan de bomen dicht bijeen, als wachters van herinneringen. Zij weten wat er is gebeurd. Zij weten wie er liep, wie er viel, en wie er bleef.

Nog maar kort geleden, in de koude maand december, werd de stilte verscheurd.
Wolf Bram — krachtig, waakzaam, een schaduw tussen de stammen — werd doodgeschoten.
Het schot galmde na in de takken en zakte als een zware steen in de bodem van het bos.

Sindsdien is niets meer helemaal hetzelfde.

De wind fluistert zijn naam soms nog tussen de sparren. De raven weten het. De reeën weten het. En ook de mensen weten het.

​

Wolf Sam, de drager van het spoor

Nu loopt daar Wolf Sam.

Zijn vacht vangt het winterlicht en om zijn hals draagt hij de zilveren zender — geen betovering, maar een teken van deze tijd. Zijn stappen worden gevolgd op kaarten en schermen, zijn omzwervingen besproken in huiskamers en op telefoons. Hij is de eerste in Nederland met zo’n teken om zijn hals, en zonder dat hij het weet, schrijft hij geschiedenis.

Al meer dan een maand beweegt hij zich door het territorium van Den Treek. Niet haastig. Niet roekeloos. Maar aandachtig.

Hij ruikt de oude sporen.
Hij voelt de echo van wat hier is gebeurd.
Hij weet dat hij in een verhaal is gestapt dat al begonnen was.

​

Wolvin Eva, hoedster van herinnering

Aan zijn zijde loopt wolvin Eva.

Zij kent de heuvelrug als geen ander. Ze weet waar de heide in augustus paars gloeit, waar de dassen hun gangen graven en waar het wild bij zonsopkomst drinkt.

Eva draagt verlies met zich mee, maar ook kracht.
Ze loopt rechtop, haar blik helder.

Soms, wanneer de maan rond en bleek boven het bos hangt, heft zij haar kop. Haar gehuil is geen klacht, maar een herinnering — aan wat was, en aan wat blijft.

Sam luistert dan. En hij blijft.

​

De mensen die het lezen

Maar dit sprookje speelt zich niet alleen af tussen bomen en wolven.

Aan de randen van het woud, in huizen met warme lampen achter de ramen, zitten de leden van de Facebookgroep Woudgefluister.

Zij noemen zichzelf geen wachters. Geen helden.

Maar ze lezen de verhalen, sprookjes en fabels. Allemaal berustend op nieuws of eigen waarnemingen.

Ze kennen de paden van Den Treek.
Ze weten waar de zon het eerst doorbreekt boven de heide.
Ze volgen elke stap van Sam, elke waarneming, elk spoor in het zand.

Wanneer er nieuws is, voelen zij het bijna tegelijk met het bos.
Wanneer er verdriet is, delen zij het.
En wanneer er hoop gloort, wakkeren zij die aan.

’s Avonds lezen zij de verhalen, sprookjes en fabels die over Den Treek worden geschreven. Ze herkennen de plekken, de namen, de schaduwen tussen de regels. In hun verbeelding lopen zij mee — tussen Sam en Eva, langs oude eiken en over heide.

Soms is hun zorg groot.
Soms is hun verwondering groter.

Zij vormen een kring van menselijke stemmen rond het zwijgende woud.

​

Een verhaal dat verder groeit

En zo gebeurt het dat dit sprookje zich blijft ontvouwen.

Overdag kruist Sam het pad van een edelhert.
Eva inspecteert de grens van het territorium.
De wind strijkt over Den Treek.

En ergens, achter een scherm, verschijnt een nieuwe melding:
een stipje dat weer een stukje is verschoven.

De leden van Woudgefluister kijken. Ze praten. Ze hopen.
Ze dragen het verhaal verder.

Want een woud leeft niet alleen van wortels en takken.
Het leeft ook van verhalen.

En zolang er wolven lopen in Den Treek,
zolang er mensen zijn die luisteren en lezen,
zal dit sprookje niet eindigen.

Het wordt geschreven — nu, vandaag —
met pootafdrukken in het zand
en woorden in het hart.