“Drie mannen, één pad – in een waterig middagszonnetje ”

Er was eens, in een tijd dat de wereld stiller werd en veel deuren gesloten bleven, een klein wandeltrio dat een eigen koninkrijk ontdekte in Den Treek.

Sinds de coronatijd wandelen wij daar. Toen veel niet meer mocht, mocht buiten wandelen gelukkig nog wel. En zo begon het. Zonder afspraken, zonder appjes, zonder planning. Toch weten wij elkaar bijna altijd te vinden. Rond 14.00 uur is het alsof een onzichtbare klok ons roept. Meestal is ons trio dan compleet.

Het bos werd ons vaste ritueel. De paden langs de Treekerweg, het zachte zand onder onze voeten, het ruisen van de bomen boven ons hoofd.

Soms onderbreken wij onze wandeling bij de gammele picknicktafel die daar al jaren scheef maar dapper staat. Zeker met mooi weer blijven wij daar wat langer zitten, kijkend naar het licht tussen de bladeren. Of op mijn schrijversbankje boven op de heuvel.

Ons betoverde wandelrijk

Regelmatig lopen wij door naar het Treekermeer. Het water ligt daar vaak stil, als een spiegel waarin lucht en bomen samenkomen. Het is een plek waar de tijd even lijkt te vertragen.

De eerste wolf

Vijf jaar geleden zagen wij hem voor het eerst.

In de verte stond een groot dier. Wij dachten eerst dat het een loslopende hond was. Dat kon eigenlijk niet, want in dit gebied mogen honden niet loslopen. Dus bleven wij staan. We wachtten om te zien of er een eigenaar achteraan zou komen.

Maar er kwam niemand.

Het dier keek ons even aan. Anders dan een hond. Rustiger. Zelfverzekerder. Toen drong het tot ons door: dit was geen hond.

Later werd vermoed dat het de jonge wolf wolf Bram was, die toen net in het gebied leefde.

Maar op dat moment wisten wij alleen dat wij iets bijzonders meemaakten. Ons hart klopte sneller, niet van angst, maar van verwondering.

Drie is te veel

Enkele jaren later zagen wij opnieuw, met zijn drieën, een wolf. Maar deze keer was hij snel verdwenen. Een paar tellen — en hij was opgelost tussen de bomen.

“Drie is te veel,” zeiden wij lachend tegen elkaar. “Dat zal hij wel gedacht hebben.”

Hij bewoog geruisloos, alsof hij één was met het bos.

De stille ontmoetingen

De andere keren dat dit prachtige dier mochten zien, was ik alleen. Op stillere momenten. Vroeg in de ochtend of juist wanneer de avond viel en het bos bijna ademloos werd.

Dan is er ineens die blik.

Dat besef dat ik te gast ben.

Dat ik deel uitmaak van iets groters.

Geen sprookje met een einde, maar een sprookje dat doorgaat.

Nog steeds wandelen wij. Nog steeds rond 14.00 uur. Zonder afspraak, maar met dezelfde vanzelfsprekendheid als de seizoenen die komen en gaan.

En ergens tussen de bomen van Den Treek loopt er nu andere wolf Sam samen met Eva.

Misschien zien zij ons soms aankomen.

Misschien herkent Eva ons wel??? Nee dit is wensdromen maar dat mag.

En wij?

Wij wandelen verder — samen, in ons eigen middag-sprookje.