Er was eens, niet zo heel lang geleden maar toch in een andere wereld, een station dat ademde als een levend wezen. Het heette Station Woudenberg-Scherpenzeel en het lag daar fier tussen de velden, waar de wind vrij spel had en de horizon nooit ophield. Daar stopten geen kleine treintjes met bescheiden bestemmingen. Nee — hier denderden internationale locomotieven voorbij. Ze droegen namen als Amsterdam, Keulen en zelfs het verre Milaan. Mensen stapten uit met koffers vol ver