Vanmiddag leek het alsof zon en wolken een oud, geheim spel speelden. Het licht verscheen, verdween, kwam terug als een fluistering. Precies het soort middag waarop de grens tussen werkelijkheid en sprookje dun wordt. Ik fietste richting Den Treek , verder dan de Treekerweg , over de stille Waterlooweg , naar het donkere hart van het Vogelwater . Hoe dieper ik kwam, hoe smaller de paden werden. Sommige verdwenen simpelweg tussen varens en jonge dennen, andere werden bewaakt d

Bij Woudgefluister waaiden verhalen als bladeren door de lucht. Ze vertelden over de moedige wolf Bram en zijn gezin, over hun omzwervingen, hun waakzame nachten en de stille kracht waarmee zij door Den Treek trokken. Wie goed luisterde, kon hun leven volgen in het kraken van takjes en het ruisen van het gras. Maar toen kwam die nare dag in december van vorig jaar. Een dag waarop het woud zijn adem inhield en een bekend geluid wegviel. Sindsdien werden de verhalen zachter. V

Lang voordat mensen hun paden trokken door Den Treek, fluisterde het bos al. Niet met woorden zoals wij die kennen, maar met krakende takken, ademende mist en het zachte kloppen van wortelharten diep onder de aarde. Wie goed luisterde, kon het horen. En wie écht goed luisterde… werd geroepen. De roep Op een avond waarop de maan laag hing als een zilveren schaal, voelde Lars Plooyer de fabulant die roep. Lang voordat mensen hun paden trokken door Den Treek, fluisterde het bos

De eed van het Woudgefluister Vanmiddag liep ik Den Treek binnen terwijl de zon goud tussen de takken viel. Het licht was vriendelijk, maar de lucht bleef scherp; mijn adem hing in wolkjes voor mij uit. Bij elke stap kraakten twijgjes alsof het bos mij herkende. Ik kwam met een taak. Een kennis van mij bouwt insectenhotels – toevluchtsoorden voor alles wat zoemt, kruipt en overwintert. Daarvoor zocht ik dennenappels. De juiste. Sterk, open, vol kleine kamers. Ik bukte. En het